ad efast um sjálfan sig

Eftir endalausa baráttu við vanlíðan og slæmar tilfinningar á borð við skömm og fleiri því um líkar, hef ég komist að því að þeir sem eru að ná langt eru þeir sem halda áfram og hafa einhverja trú á að þeir geti það sem þeir ætli sér. Ef maður trúir ekki á sjálfan sig er voða lítið sem maður getur trúað á eða treyst.

En manneskja sem er búin að vera að berjast hart við átraskanir, hvernig getur hún byrjað að treysta sjálfri sér aftur, þegar allt sem hún taldi vera rétt og blessað var að taka líf hennar á hægan og kvalarfullan hátt? Þar var henni sagt að hlusta ekki á þessar “raddir” sem sögðu henni að hætta að borða og svo framvegis, en hvernig getur hún þá einhverntíman farið að treysta sjálfri sér aftur? Er hausinn ekki bara að rugla í manni enn eina ferðina? Þessi manneskja er meira segja farin ad efast um að verkir og annað slíkt sem hún finnur fyrir séu þarna í alvöru hún trúir því að þetta sé bara hugarástand en ekki verkir í alvöru. Og juju thað má svosem koma fram að þessi “manneskja” sem eg er ad tala um er eg.

Þetta á vel við núna þar sem ég er með hausverk, eins og svo oft áður en svo hugsa ég, kannski er þetta ekki hausverkur heldur bara “ruglan” að segja mér að halda mig heima. Að þetta séu ímyndaðir verkir sem ég finn bara fyrir útaf vanlíðan, ég veit það ekki, voða lítið hægt að sanna svosem. En þegar svona efi kemst að hjá mér þá fer ég að efast um allt og verð rosalega hrædd um allt og alla. Það er ekki að hjálpa mér mikið að komast í gegn um kvíðann minn. Nei þetta er ekki að gera neitt gott fyrir mig held eg.

 

Það er alveg sama hvar þú kemur inn í líf mitt, ég er alltaf hrædd og óörugg, og ég er aldrei nákvæmlega þar eða það sem ég vil vera. Eg er nánast aldrei sátt bara, bara ókei með það sem ég er og hef. Fólk sem þekkir mig vel og hefur gert það lengi ætti að vita þetta. Eg er alltaf með það að aðrar stelpur séu svo miklu betri/flottari/fallegri en ég, og þessi endalausi samanburður er alveg að ganga frá mér þessa dagana. Og með þessum hugsunum og tilfinningum kemur að sjálfsögðu kvíðinn og öll sú svartsyni og vesen sem fylgir honum. Og þessi svartsýni er ekki bara venjuleg svartsýni, hún er eitthvað sem ég trúi svo mikid á, ég trúi bara ekki að neitt gott geti gerst lengur, Þetta svarta er svo miklu miklu miklu sterkara og stærra þannig að þessa dagana á það hug minn allan sem er bara alls ekki gott. Svo að sjálfsögðu fylgja þessu andvaka nætur, og svefnleysi kveikir upp þetta líka fínasta bál sem nærir átröskunina og alla vanlíðanina sem henni fylgir.

 

Það er rosalega auðvelt að segja bara: “jú ég trúi á sjálfa mig” eða “ég get þetta vel” en svo er þetta allavega í mínu tilfelli bara lýgi til að mér getur liðið aðeins betur með sjálfa mig.

 

Það sem er næst á dagskrá hjá mér er að komast að því hvernig ég get trúað almennilega á mig sjálfa því að annars kemst ég klárlega ekki i gegn um þessa djúpu lægð sem er að leggjast yfir mig og hún stefnir á að kæfa mig ef ég gríp ekki í taumana núna og tek völdin aftur. Eg verð að hætta þessum niðurrifs hugsunum um að ég sé ómöguleg og allt það. Það er víst ég sem þarf að stjórna þessari ferð en ekki ruglan.

En lífið hefur sinn vanagang.

Knus.

.Friends.

jæja það hlaut að koma að þessu, ég er búin að vera sátt með sjálfa mig í meira en tvo mánuði. Það er alveg met tími að mínu mati. Ég er búin að vera að lifa lífinu alveg eins og mig langar og síðasta mánuðinn er ég einmitt bara búin að vera svolítið góð við mig, fara í dekur og svona. voðalega kósý, en svo fyrst núna er kvíðinn farinn að kalla á mig aftur. “hversu lengi helduru að þessi hamingja þín endist?” og þessi hugsun er búin að vera alsráðandi núna í nokkra daga, bara hvenær kemur fallið, og fyrst ég er búin að vera þetta sátt þá hlítur fallið að verða hátt og vont. Ég er komin með fínustu plön fyrir sumarið en innst inni er ég alveg viss um að þau muni ekki virka, og ég veit að það á eftri að brjóta mig aðeins niður.

En af hverju í andskotanum að vera að stressa sig yfir því sem á eftir að gerast, það breytir engu máli að vera að stressa sig í botn yfir svona, en samt finnst mér það vera voðalega “nauðsynlegt.” Ég er bara komin á það stig að ég kann varla að lifa áhyggjulausu lífi, ég bara kann það ekki þannig að ég fer að hafa áhyggjur af hlutum sem ég get ekkert gert í. Fyrir mig eru áhyggjur bara súrefni, þær eru alltaf þarna, og neita að láta mig í friði. En þetta tímabil er kemur alltaf á þessum dimmu mánuðum.. markmið ársins er að losna við óþarfa áhyggjur, og með minni þrjósku skal það takast.

En þetta blogg átti ekki að vera um þetta. Þetta er alfarið ætlað þeim sem eru búnir að standa með mér í gegn um öll mín veikindi, það er alveg ótrúlegt hvað ég á mikið af fólki sem ég virkilega hef ennþá, ég auðvitað reyndi eins og ég gat að ýta fólki frá mér því að það var bara fyrir mér þegar ég var veit. Það leyfði mér keki að svelta mig í friði og reyndi jafnvel að ná mér útúr húsi á daginn. Það talaði við mig, hringdi í tíma og ótíma þegar ég var jafnvel heima bara að hugsa.. Já fyrir þennan sjúkdóm þá er þetta virkileg truflun. En ég náði að sjálfsögðu að losa mig við einhverja og áttaði mig á því hverjir vinir manns eru, án gríns, það höndla ekki allir það sem vinir mínir og fjölskylda hafa þurft að höndla í kring um mig.

Byrjum á foreldrunum. Ég get ekki ímyndað mér að þurfa virkilega að horfa uppá dóttur sína, sem hafði alltaf verið voðalega skynsöm, eyðileggja sig alveg með svona “rugli.” Að þurfa að rífast við hana á hverjum degi bara til að fá hana til að troða einum bita af mat ofan í sig, horfa uppá hana líða útaf og þurfa að leita að hjálp fyrir dóttur sína því að henni datt ekki í hug að gera það sjálf. Að hlusta á hana í hverju hádegi hlaupa inná klósett og “fara í fótabað”. Já þetta hefur ekki verið auðvelt. Vinirnir. já talandi um þá, þeir lentu oft á tíðum illa í mér þar sem ég gjörsamlega sagði þeim að láta mig í friði, ég sagði þeim að þetta væri mitt líf og þau gætu ekkert gert. Þetta auðvitað hljómar eins og sjálfselska en svona virkilega var þetta. Vinir minir gerðu virkilega allt til að reyna að hjálpa mér en í staðinn fengu þau að hlusta á mig kasta upp hverjum einasta bita, henda matnum og svo framvegis.

I told you I was better, I’ve told you all along I’m fine,
I think you know I’m lying.
I’ve let you in on my deepest darkest secrets, I’ve even explained what it feels like sometimes, I know you don’t understand, but baby, I know you try.
I told you I did not eat, I actually thought you were gonna cry, or hit me.
You’re saving me you know, you’re bringing me back…
I want to make you proud of me, I want you to think I‘m a good girl
I don’t want you to watch over me when we eat a meal.
I hope I can make you proud, I hope you won’t ever pull that face at me, ever again.
I love you, + you know I’m better than this, this disease.

.

Í dag á eg virkilega erfitt með að trúa því að ég hafi gert þeim þetta, eina fólkið sem elskaði mig vildi ég helst losna við og ég virkilega reyndi að hrista þau af mér. Fyrir mér var þetta eins og að vera liggjandi og hafa alla ofan á mér þannig að ég væri föst og þau voru öll að öskra á mig eitthvað sem var svo langt í burtu frá mér að ég gat ekki einu sinni ímyndað mér hvað þau voru að reyna að segja. Mér fannst þetta virkilega vera bara tuð í þeim. Það er erfitt að horfast í augu við þetta núna að þetta fólk sem ég var virkilega reið við á þessum tíma standi enn við bakið á mér. Það er næstum því bara sárt að sjá það því að mér persónulega finnst ég ekki eiga það skilið en þetta er jú sjúkdómur þannig að ég kann svo mikið að meta þessa hjálp sem ég fékk frá þeim núna. Það er vinum og fjölskyldu minni að þakka að mestu að ég er á þeim stað sem ég er á í dag. Ég áttaði mig á því að þessum tíma að ég á klárlega bestu vini sem hægt er að eiga og fjölskyldan mín myndi gera allt fyrir mig.
Það er ekki slæmt að vita skal ég segja ykkur.
að lokum Takk æðislega fyrir mig, fyrir að gera mig að þeirri manneskju sem ég er í dag og verð vonandi áfram og takk fyrir þá þolinmæði sem þið hafið verið að sýna mér.

I don’t mean to do this to you
Im so sorry I lie about everything
where I’ve been
What I’ve eaten
Im sorry it kept you awake at night
Im so sorry I push you away
Im sorry I ruined your holiday
Im so sorry I make myself sick after all the effort you made
Im sorry you cry
and im sorry I didn’t understand why
Im sorry I made you feel the guilt
Im so sorry I flushed the roast dinner you made down the toilet
Im sorry my health has been a great concern to you
Im sorry all your attention had to be on me
Im sorry I can be stubborn and moody
Im sorry for blaming you
Im sorry I broke your heart
Im sorry you had to watch me waste away
Im so sorry you had to see me being taken care of in hospital
Im sorry you felt helpless
Im sorry you had to put your life on hold
Im sorry I overdosed on diet pills
Im sorry I tried to end my life
Im sorry I hurt you so much
Im sorry for over excersizing and faint
Im so sorry you had to watch me being rushed to the emergency room
Im sorry you had to pay all those hospital bills
Im sorry I can’t go for a meal out with you
All in all Im just plain sorry for the lies and hurt I caused you
I know sometimes I don’t seem thankful
even when you think I don’t love you I DO
Life isn’t fair, and you are a true hero
I’ll always love you no matter how much I weigh
Oh and Im sorry I’ve never told you the reason why ..

knus.

Attitude is a little thing that makes a big difference.

Ég hef ekki það mikið að segja en mig langar að tala um málfrelsi og hvað fólk segir og inní það kemur að sjálfsögðu hvað það er allt of mikið að svo vondu fólki sem getur virkilega drepið mann með orðum. Ég veit alveg um dæmi um að fullorðið fólk sé að nota orð eins og: „farðu bara og ældu ógeðið þitt“ eða „þú ert ekki með átröskun, þú ert ekki einu sinni mjó“. Hvað er málið með það. Veit fólk virkilega ekki hvað þessir sjúkdómar eru alvarlegir? Já og svo eru þetta líka oft á tiðum fyrirmyndir barna. Veit ekki alveg hvað er að verða með það… Ef ég á að segja sjálf þá held ég að væri góð fyrirmynd fyrir svona manneskjur, ótrúlegt en satt!

Nú kemur það sem ég lenti í persónulega fyrir ekki svo löngu síðan. Ég lenti í smá veseni og það var stelpa í bænum mínum sem hringdi í mig og sagði mér að bloggið mitt væri kjánalegt, hvað ég væri ógeðslega feit og ógeðsleg, hvað mér hefði aldrei átt að vera sleppt út af deildinni. Og þessi tiltekna manneskja taldi meira að segja upp það óholla sem ég var búin að kaupa fyrr í vikunni og sagði mér að ég hefði pottþétt étið það allt og ælt svo. Já svona er það kannski að búa í svona litlum bæ en ég meina come on, hvað ætli sé að svona fólki? Svona fólk hlítur að eiga meira erfitt en margir aðrir og vera mun veikari en svona margir. Segjum sem svo að ég hafi verið í einhverju smá ójafnvægi þegar þetta atvik átti sér stað, þá væri ég ekki stödd á þeim stað sem ég væri í dag, sennilega búin að missa nokkur kg með mínum óheilbrigðu aðferðum og væri þá sennilega ekki vel stödd. En það sem bjargaði mér alveg var hvað ég var í góðu jafnvægi þegar þetta kom upp! En pælið samt í mannvonskunni. Ég kemst ekki yfir svona skepnuskap!!

En ástæðan fyrir þessu bloggi er samt fyrst og fremst sú að ég er komin í smá ójafnvægi eins og er og þetta eru núna einu orðin sem ég sé þegar ég vakna og þegar ég fer að sofa. Dagarnir eru erfiðir en FITA er það sem ég sé. Til hamingju vonda fólk, ykkur tókst ætlunarverk ykkar. En sem betur fer hafa meðferðirnar mínar kennt mér svo margt í sambandi við þessar hugsanir þannig að yfirleitt kemst ég nokkuð eðlilega í gegn um daginn en svona svo fólk viti það þá þarf ég þessa dagana að mana mig upp í það að éta og það getur tekið sinn tíma þegar ójafnvægi er til staðar. En þá til að sýna hvaða áhrif þessar hugsanir eru að hafa á mig núna og hversu sterkar þær eru þá er það gott dæmi að þó að ég nái að bæla þær niður nánast daglega þá ná þær að brjótast út. Já þetta er kannski skrítið orðalag, en þó að ég losni við þetta í hausnum á mér þá verður þetta bara líkamlegt. Ég finn til dæmis fyrir miklu lystarleysi. Og svo kom svo óþægileg tilfinning um daginn, ég fékk ælupest og ég var svo glöð með það. Tilfinningarnar voru alltof blendnar á meðan ælupestin stóð yfir. Mér leið vel og illa á sama tima og hugsaði mikið um stelpurnar sem sögðu mér hvað ég væri feit.

 

 

 

 

 

 

En svo er einhversstaðar sagt að hver eigi að hugsa um sjálfan sig og ég ætla ekki að eiga þau orð sem leiða til lífshættulegra veikinda eða jafnvel dauða manneskju.

Þetta er komið gott í bili.

Sylvia

fall

 

„I don’t want you to be a part of my life anymore, but I don’t know if that is possible. I will have to deal with that.“

FALL…Þessa dagana er ég búin að vera að spá rosalega mikið og hef komist að því að ég er ekki búin að sleppa takinu alveg, sem er mjög sárt miðað við það sem ég hef reynt mikið að sleppa og ég virkilega trúði því að þetta væri búið. Það er ennþá einhver lítill hluti af mér sem þykir svo vænt um átröskunina mína og bara neitar að sleppa takinu og þar sem ég veit ekkert hvaða skrítni hluti það er þá er mjög erfitt að finna hann og vinna á honum en ég finn það alveg greinilega að hann fer stækkandi og smitar alveg ótrúlega út frá sér. Ég er búin að gefa allt sem ég hef átt á tímabili fórnaði ég vinum og fjölskyldu en það bara var ekki nóg!! Ég gaf áhugamálin mín, einkunnir, heilsuna, sjálfstraustið, hamingjuna og lífsvilja og það eina sem ég vildi í staðinn var það að verða mjó og sátt en ég varð það aldrei, þannig að staðan var sú að ég var búin að fórna öllu en fékk ekkert i staðin, sanngjarnt huh? En þetta er raunveruleikinn, svona virkar þessi skepna sem hreiðrar um sig innra með mér. En þrátt fyrir þetta allt saman og allt sem ég veit um hana þá bara get ég ekki lokað alveg á hana. Hún er búin að kosta mig svo mikið, og ég fékk ekkert í staðinn en samt!? What more do you want from me?? Because I have nothing left to give.

En ef þetta fer ekki að takast núna fljótlega þá, leiðinlegt að segja það, gefst ég upp. Ef ég er ekki búin að því núþegar! En þetta verður sennilega mín síðasta tilraun til að „vinna!“

Elsku átröskun. Ég er komin með alveg yfirdrifið nóg af þér. Þú ert búin að rústa lífi mínu hingað til en ég ætla ekki að gefa þér framtíðina. Ég er komin með nóg og ég ætla að berjast á móti. Þú rústaði sjálfstraustinu mínu og heilsunni og ég vil fá það allt aftur takk.

Þú laugst alveg rosalega að mér, þú sagðir að við yrðum bestu vinkonur og sagðir að við yrðum rosalega nánar og jújú við urðum nánar, alltof nánar og á tímabili leit ég á þig sem mína einu vinkonu, en þú varst það sem varst að eyðileggja mig. Þegar við hittumst fyrst sagðistu ætla að hjálpa mér og spila leikinn eftir mínum reglum en stuttu eftir að við kynntumst þá tókstu yfir mér og ég var ekki við stjórnina lengur. En her eftir ætla ég ekki að spila eftir þínum reglum!

Ég veit að ég mun ekki vinna allar barátturnar en þær verða margar og ég ætla að enda sem sigurvegari í þessu stríði.

Kveðja: Sylvía

flóð

Hvar endar thetta?

Meiri vanlíðan=hærri lyfjaskamtur og svo fer thetta hringinn og vanlíðanin kemur bara aftur og aftur og virðist engan enda ætla ad taka en þá grípa læknar á það ráð að hækka lyfjaskammtinn og svo framvegis.
En hversu geðveikur er maður ef maður þarf að taka inn tugi af töflum á dag bara til þess eins að komast í gegn um daginn? Og þá auðvitað fer maður að líta á sjálfan sig sem einhverja frík í samfélaginu.. og það er kannski ekkert skrítið, maður er auðvitað undantekning en eru það ekki hvort sem er allir á einhvern hátt?

En allavega góðu fréttirnar frá síðasta bloggi eru þær að mér er ekki alveg sama um allt lengur og ég nenni virkilega að vinna á þessu stöffi sem er alveg búið að vera að ýta mér í gröfina. Ég er farin að vinna í þessu og það gengur mjög vel. Ég sé núna það sem er gott við lífið en ekki bara það slæma. Fyrir um það bil mánuði var ég alveg ákveðin í því að ég yrði aldrei 19 ára en það er að bresta á. Ég er að verða 19 ára á morgun, og ég hlakka til.

Það er svo magt gott framundan, prófin að klárast (en auðvitað er prófadownið núna að hellast yfir mig) en þessi próf klárast og þá tekur sumarið við og margt spennandi sem gerist þá. En núna þegar allt er að ganga vel í nokkra daga þá finn ég að hugsunin: „hvenær kemur skellurinn aftur“ er farin að kíkja aðeins við í hausinn á mér í kaffi og meðí.  Þessari hugsun er ekki boðið frekar en fröken átröskun sem er ekki búin að vera að angra mig mikið núna síðustu daga en auðvitað á hún sína „föstudaga“. En hversu mikið rangt er það að um leið og manni líður vel að þá hefur maður áhyggjur af því hvenær manni líður illa aftur? Það hljómar mjög rangt þegar maður skrifar það og vonandi þegar maður les það líka, því að ég veit innst inni að þetta er rangt! En þetta er líka spurning um vana, þar sem ég er miklu vanari því að líða illa en vel, ég er vanari að hafa áhyggjur en að vera róleg, ég er vanari að fyrirlíta allt en að sjá það fallega í lífi mínu og þetta er bara eins og hver annar vani, erfitt að breyta honum. Og já það er það svo sannarlega, en eg veit að það mun takast á endanum og núna virkilega vona ég að mér sé að takast það. Og já ég er ekki bara að skrifa það til að líta betur út heldur vona ég það í alvöru, annars satt að segja nenni ég ekki meira. Þetta líf er bara ekki þess virði ef að vanlíðan og hatur er allt sem maður finnur fyrir. Já núna verða sumir reiðir og segja „sylvía, thu færð miklu meiri ást en hatur“ en þetta er ekkert spurning um hvað ég er að fá, heldur hverju ég leyfi mér að taka við og hverju hausinn minn tekur við, og það er í flestum tilfellum ómeðvitað. Ég vil ekki vera stelpan sem kann ekki að taka hrósi, neyti að finna fyrir ást en samt er ég það. En ég mun breyta því og núna finn ég að það er virkilega fólk sem treystir á mig og það er gott þegar ég loksins leyfi mér að finna það og leyfi mér að meta það. Það er bara sálfræðilega sannað að maður venur sig á eitthvað og maður getur vanið sig af því aftur en það tekur tíma og oftast meiri tíma en að venja sig á það. Og svo er þetta líka spurning um nám, það að endurlæra. Það til dæmis tók mig meira en 500 máltíðir að læra að borða almennilega og læra að borða og læra á hausinn á mér eftir það. 500 máltíðir er alveg slatti og ekki reyna að halda að það hafi ekki tekið á að vera 17 ára stelpa að læra svona sjálfsagðan hlut uppá nýtt. En núna þarf ég að nota sömu aðferð bara á svo allt annað viðfangsefni og þá finnst mér ég alveg lost. Eg þarf að læra að liða vel og ég veit það innst inni að það á eftir að takast á endanum.  Já það er gott að allavega reyna að vera bjartsýnn. En lífið heldur áfram.
Thad er i lagi ad thykja vænt um sjalfan sig!

Everything will be okay in the end
if it‘s not okay,
it‘s not the end.

-Sylvía

hvað er næst?

Hvað næst?

Já það er stóra spurningin, hvað er næst og hvað tekur við?
Ég er eins og margir aðrir „geðsjúklingar“ sem flakka á milli sjúkdóma. Ég hef alltaf verið rosalega stressuð útaf einhverju og engu en ákveðin samt. Þetta er góð byrjun á átröskun, já það að vera stressaður útaf þyngd en ákveðin til þess að gera eitthvað í því, hljómar eins og ég. En svo eftir að átröskunin hefur farið svolítið á bakvið þá fór ég að berjast við kvíðaröskun sem ég var búin að vera að glíma við frá æsku. Suma daga mætti ég ekki í skóla vegna hræðslu en samt átti ég bestu vini í veröldinni sem fylgdu mér í gegn um daginn eins og ég þurfti, svo af hverju kemur þessi hræðsla? Já það er eitthvað óþekkt og þess vegna er þetta sjúkdómur því að það er eiginlega engin ástæða fyrir hræðslunni/óttanum, en nóg um það. En það sem fylgir átröskunum er til dæmis þunglyndi og kvíði og fullt að fleira DRASLI. Núna er þunglyndi mitt aðal vandamál! Ég er að reyna eins og ég get og þar sem ég er nokkuð ákveðin þá mun ég komast upp úr þessu. En vandamálið er að ég get sagt þetta en það er bara til þess að lita vel út, mér er í rauninni alveg sama og það er það sem er svo hættulegt við þunglyndi. Mér er sama um allt, sama hvort að ég verði betri eða ekki, sama hvort ég nái skólanum í vor og sama um næringu (að mestu) og sama um hvað öðrum finnst um mig. En þannig er það að þegar ég skánaði af kvíðanum þá kom þessi djúpa sveifla í kjölfarið og nú er ég rosalega hrædd um hvað kemur næst á eftir þessari djúpu lægð, er það bara meiri kvíði eða hvað?

Og svo eru það aðstandendurnir. Ég þarf ekki að kvarta því að ég er með mjög góða aðstandendur sem skilja mig rosalega vel og ég elska það og er mjög þakklát en það er aftur á móti fullt af fólki þarna úti sem fær engan skilning og það er mjög hættulegt.  Svo eru reyndar margir sem þykjast skilja sjúkdóma en gera það ekki og það er líka mjög slæmt. Ef maður skilur ekki þá er mjög gott að kynna sér malið áður en maður fer að láta stór orð um viðfangsefnið takk fyrir.  Þegar maður heyrir útá götu orð eins og: „reyndu bara að brosa og þá verður allt betra“ eða „þú velur hvernig þér líður“ þá langar manni bara að æla á fólk. Ef þetta væri svona einfalt þá væri þetta ekki svona stórt vandamál!!
Heldur fólk virkilega að þunglyndissjúklingur hafi aldrei prófað að segja bara fuck it og brosað í gegn um daginn og virkilega reynt að líða betur.  Það er ekkert mál fyrir mig að brosa og fólk sem þekkir mig ekki vel trúir alveg brosinu mínu og það geta þetta flestir en bros er ekki alltaf jafnt og vellíðan.
Ég sem kvíðasjúklingur fer samt alveg í búðina og skólann en það er ekki þar með sagt að það sé eitthvað auðvelt.
Ég sem átröskunarsjúklingur borða alveg en það er bara ekki nóg.

Já það sem ég er að reyna að gera núna með þessu bloggi eins og síðasta er að reyna að draga úr fordómum. Er komin með ógeð af fordómum takk.

En smá í það góða þá líður mér betur núna en oft áður, er búin að vera í ströngum meðferðum á spítalanum og allt ætti að fara að smella inná réttu brautina, enda alveg kominn tími til ..
en eitt að lokum: Everything will be okay in the end, i fit is not okay, it is not the end.
Þetta kvót er klárlega það sem er búið að forða mér frá því að gera furðulega hluti.

 

Knús Sylvia

 

You’re scared because you don’t understand… I’m scared because I do.

Það að vera hræddur við eitthvað sem maður þekkir ekki er alveg eðlilegt. Og það að vera hræddur við eitthvað sem maður þekkir og eiga slæma reynslu af því er líka eðlilegt. Er það ekki svona sem geðsjúkdómar virka á fólk? Fólk sem er ekki að kljást við þetta er skíthrætt vegna þess að það veit ekki um hvað málið snýst en fyrir mig þá er ég líka hrædd við þetta vegna þess að ég veit að þetta er ekki eitthvað sem er gott. Þetta eru jú sjúkdómar sem maður verður að leggja sig allan fram i að vinna á móti en í flestum tilfellum er hægt að vinna með geðsjúkdóma. Fordómar eru eitt af því sem fylgja svona sjúkdómum því að fólk virðist ekki átta sig á því að það er hægt að vera veikur þó að maður sé ekki fótbrotinn eða í einhversskonar fatla. Ég hef brotið fætur, hendur, fingur, tær og ýmislegt annað en það hefur allt verið betra en þeir geðsjúkdómar sem ég er að berjast við núna það er alveg klárt mál. En vegna þess að geðjúkdómar eru eitthvað sem er bara til í hausnum á manni og það er það sem gerir þá svo hættulega. Það er auðvelt að fela þá því að oft á tíðum er fólk með einhverskonar geðraskanir mjög góðir leikarar.

En af hverju ekki að viðurkenna það bara fyrir sjálfum sér og öðrum að maður sé veikur, til hvers að fela það og skammast sín? Ég sé ekki oft fótbrotna manneskju sem skammast sín svo mikið að hún geri allt sem í hennar valdi stendur til að fela það? En geðsjúkdómar eru eitthvað sem flestir fela í byrjun og margir til æviloka. Það er fullt af fólki þarna úti sem er að berjast alveg gríðarlega við einhverja kvilla en segir engum frá því. En af hverju felur fólk þetta? Mín skoðun eru ekki bara fordómar heldur líka það að maður vill aldrei þurfa að segja foreldrum sínum og vinum að maður er ekki eins og maður “á” að vera! Þetta er mikið bara hræðsla við að vera folki fyrir vonbrygðum sem í flestum tilfellum held ég gerist ekki. Það voru aðal áhyggjurnar sem ég hafði þegar mín vandamál komust upp að mamma og pabbi yrðu sár eða hefðu áhyggjur af mér. Ég vildi það alls ekki því að mér fannst allar áhyggjur bara vera óþarfar en ég sé það alveg núna að það er ekki rétt. En svo er fólk sem að felur þetta í lengri tíma og þegar allt kemst upp fer einstaklingurinn í afneytum og ég tel það vera vegna þess að þá líður einstaklingnum eins og hann sé búinn að vera að fara á bak við fólk með að segja ekki frá þessu strax. En þetta eru náttúrulega bara mínar skoðanir en ekkert sem er vísindalega sannað.

 

En þá er komið að fordómum, hvað hugsar meðal maðurinn þegar hann heyrir orðið geðveiki? Já það sem ég hugsaði var eitthvað sem er alveg klikkað. Manneskja sem er í spennitreygju allan sólahringinn og manneskja sem á sér enga framtíð! En ég hef alveg komist að því að svo er ekki. Ég lá inni á geðdeild í smá tíma og áður en ég fór inn var ég ekki alveg á því því að ég var hrædd við allt “geðveika” fólkið sem væri þar. En geðdeildin á akureyri er rosalega heimilisleg og ég komst að því að geðsjúkdómar eru miklu algengari og allt öðruvísi en ég hélt. Það er alveg til “venjulegt” fólk sem á við geðsjúkdóma að stríða. Og þá er komið að því að útskýra hvað er venjulegt, ég held að það sé ekkert sem er alveg venjulegt. En samt tala ég um það þannig að það er geðveika fólkið og svo venjulega fólkið en það er til fullt af fólki sem tekur það rosalega mikið inná sig. Ég er alveg venjuleg þó að hausinn á mér sé smá í ólagi en ég er samt venjuleg en í þessu samhengi myndi ég telja mig frekar í klikkuðu grúppuna en þessa venjulegu en það er sennilega vegna þess að ég skammast mín ekki fyrir mín veikindi og ef ég myndi skammast mín væri ég sennilega ekki að blogga um þau. En þegar það fréttist í litla bænum mínum að ég væri að fara á geðdeild þá fengu margir bara áfall, og þá byrjuðu sögur að ganga um það að ég væri bara klikkuð og hafi bara viljað drepa alla og eitthvað en heldur betur ekki. Ég var ennþá bara sama Sylvían sem ég hafði alltaf verið. Hegðum mín var ekki að skaða aðra og ég reyndi að halda mig frá öðrum til þess að valda örugglega engum vonbrygðum. Ég þoli ekki svona fordóma þannig að hér með ef fólk hefur spurningar eða vangaveltur þá hefði ég ekkert á móti því að fá einhverjar spurningar og ég svara þeim eftir bestu getu. Og ég hvet alla þá sem eru í felum að koma fram og ekki halda öllu leyndu því að þó að fólk trúi því ekki þá verður þetta léttara um tíma á meðan fólk veit af þessu og þið fáið aðstoð ef þið leitið eftir henni og leyfið fólki að hjálpa ykkur. Já ég tala af reynslu.

 

 

En til að tengja aðeins fröken átröskun inní þá ætla ég að posta hérna smá bréfi sem á að vera frá átröskuninni sem er að tala við þig að innan. Bréfið er á ensku en þetta er eitthvað sem allir átröskunarsjúklingar þekkja. Njótið

“Hello, my name is E.D. You invited me in a long time ago, and I guess I’m overstaying my welcome. Well, come to think of it, I invited myself in, and you obliged, because I made you feel secure, confident, and powerful.

Now, I have made you my home. I need you and you need me. I will tell you horrible things and confirm all your self-doubts. Your hunger and emptiness weakens you, feeding me. Your fear allows for my bravery. Your fragility gives me strength. Your losses are my gains. Your defeat is my triumph.

Yesterday, I ate the calcium from your bones for breakfast, leaving you with a brittle, fragile frame. All day I snacked on the bile and mucous lining of your stomach, leaving you with ulcers that cramped and bled. For lunch, I had your sense of balance, leaving you dizzy and light headed. For dinner I scarped off what little muscle you had left, and sucked up every drop of water, leaving you dangerously dehydratd and disoriented. I have long since consumed the buffer of your emotions, gobbling up your happiness, confidence, laughter, joy, security…

Tonight, I will nibble at your memories, leaving you confused and without a past—-soon without a future. I will nibble at the corners of your mind and snack on the muscle of your heart until I have won and you have lost.
For breakfast, I will have your last breath of life”

Knús*

“Anorexia is a lifestyle, not a disease”

okei hvað er að??

atrøskun er EKKI lifstill!
Það fer alveg rosalega í taugarnar á mér þegar fáfrótt fólk er að tjá sig um alvarleg mál eins og átraskanir. Ég heyrði bara síðast í dag að átröskun væri bara lífstíll sem fólk myndi velja sér. Það velur það enginn að hafa enga stjórn á hugsunum sínum og það er það sem átraskanir snúast um. og svo er það líka mjög algengt að fólk haldi að átröskun sé bara smá megrun. Þetta snýst um svo miklu meira en bara smá megrun því að ef þetta væri bara smá megrun þá væri þetta sennilega ekki ein hæsta dánartíðni á stelpun frá 16-25 ára! Og til ykkar einstaklingana með greindarvísitölu á við sprittkerti þá held ég að nokkrar myndir skýri það best um hvað þetta snýst.

Þessi stelpa dó við klósettskál. Já maginn hennar
rifnaði vegna uppkasta. Hún valdi þetta pottþétt

 

Alice Rae lést úr anorexiu aðeins 18 ára gömul
Valdi sjúkdóminn pottþétt sjálf

 

Isabelle Caro lést 17 November 2010. 28 ára gömul

Það er virkilega einhver nákvæmlega núna akkurat
í þessum aðstæðum. Já hún valdi bulimiuna pottþétt sjálf

Líf?

Klárlega val að vera það stjórnlaus að
það er ekki möguleiki að taka einn bita af köku.

 

Starving for perfection my ass!

Vonandi kemst eitthvað til skila með þessum myndum
en myndirnar sýna bara daglegt líf manneskju sem lifir
með átröskun.

átröskunarsjúklingar lifa yfirleitt mjög stuttu og ömurlegu lífi! það er bara staðreynd.

 

isabelle caro sem lést 17 November 2010.
http://www.youtube.com/watch?v=aTIjRxT_Y9g

 

en eitt svona aðeins meira uppbyggjandi í lokin:
http://www.youtube.com/watch?v=6mOQh3evqsI

 

knus: Sylvía

 

pælingar.

Jæja long time no write.-
Arattu og thrahyggjurøskun.

einføldud mynd af arattu og thrahyggjurøskun gæti verid su ad thetta eru siendurteknar og furdulegar hugsanirsem fa mann til ad gera eitthvad til ad berjast gegn thessari hugsun. mjøg algengt er ad thessi tilteknahugsun se hættuleg, donaleg eda bara ovideigandi a einhvern hatt. til ad taka audvelt dæmi thaer handthvottur mjøg algengur til ad halda nidri thrahyggjuhugsunum. svo er lika til i dæminu folk sem labbaralltaf hægra megin vid gøtuna, eda stigur aldrei a linur i gangstettinni og thetta er allt gert til thessad halda einhverjum hugsunum nidri. “Ef eg stig a eina linu i gangstettinni, thalendi eg fyrir bil thegar eg fer yfir næstu gøtu”, “eda eg verd alltaf ad thvo mer um hendurnar eftir ad eg snerti eitthvad” og thad er virkilega folk sem gerir thad til ad losa sig vid vondar hugsanir. og svo thegarthetta fer uti rugl tha eru margir sem jafnvel skrubba af ser skinnid til ad reyna ad gera ser til geds. hljomar vel ekki satt? en thar eru alveg othægilega margir sem thjast af thessari røskun. en thetta er hluti af kvidarøskunum.
nog um thad.

tha er komid af mer og besta vini minum. Atrøskuninni. hun virdist vera farin ad koma ser vel fyrir og eg finn thad ad thad er kominn sa timi ad eg verd ad akveda hvort hun fai ad flytja inn aftur eda ekki. og thegar eg pæli i thvi tha a thad ekki ad vera spurning.

okostir:

-kuldi

-skjalfti

-harid verdur ljott

-tennurnar skemmast (ef vid erum ad tala um uppkøst)

-beinin veikjast

-hjartad veikist

-madur fær litis dunkennd har um allan likama

-madur lidur utaf i tima og otima

-følur og veiklulegur

-øll innifli verda ruglud og sum bara hætta ad virka.

-madur verdur bara gangandi timasprengja.

 

kostir:

-eg verd mjo og anægd med lifid!?
en hallo, eins og eg segi tha a thetta ekki ad vera spurning thar sem eg er buin ad ganga i gegn um thetta allt saman og eg veit vel ad mer mun aldrei finnast eg mjo og thetta gerir mig ekki anægda. en hvad er thamalid? hvernig get eg latid mer detta thad i hug ad thetta verid “hid fullkomna” lif nuna frekar en i fyrraskiptid. eg a ad vera gafadari en thetta. eg a ad vita ad thetta er rugl, en samt er einhver hluti af mer semheldur thvi enntha fram ad thetta se thess virdi ad ganga i gegn um thetta aftur! eg veit ad thad er ruglen hvadan kemur tha thessi efi? hann er bara til ad trufla mig og eg er viss um thad. og viti menn thader ad takast! otrulega sem madur getur verid vitlaus. og thad versta er ad eg veit vel ad thetta er rugl. kannski er thad bara thunglyndid sem segir mer ad mer se virkilega sama um sjalfa mig? en thar sem hugsunin min thessa dagana er “If it takes dying to get there, so be it. At least I’ll get there”thetta er audvitad mjøg nidurrifandi hugsun en svona er hausinn minn ad funkera thessa dagana. Mer er bara alveg sama og thad er mjøg slæmt og eg veit thad.

svo kemur hugsunin: er hægt ad elska an thess ad elska eitthvad eda einhvern? ja hvad segir thu um thad? er thad hægt? en hja mer snyst thetta ekki um astina heldur vanlidan og hatur? af hverju lidur folki illa en veit ekki af hverju? juju thad gerist alveg en ad thad gerist i vari yfir i marga manudi eda jafnvel ar tha er eitthvad ekki alveg i lagi held eg. thad ad vera bara fastur i einhverri vanlidan og manni finnst bara omøgulegt ad lida vel i nokkrar minutur.ja og svo er madur alltaf spurdur: af hverju lidur ther svona illa? og eg get ekki svarad thvi og se engaastædu fyrir thessu. hvad a thad ad thyda? heimska? eg hef ekki komist ad thvi en er alveg viss um thettase eitthvad sem kallast aumingjaskapur? ad einfaldlega geta ekki brosad, eda gert neitt! og thad er vera fullur af hatri i gard personunnar sem thu ert. Eg veit vel ad eg er eina manneskjan sem get breytt mer sem einstaklingi en thad er samt einhverra hluta vegna alveg omøgulegt. Hugsanlega utaf thvi ad allt gekk svo vel og svo allt i einu kom svaka nidursveifla og tha litur allt ut fyrir ad vera vonlaust.

thad er kominn uppgjafartonn i mig thvi ad sama hvort mer lidi vel tha kemur thessi langa dimma vondatilfinning alltaf aftur. og hun er kannski alltaf tharna en eg afneyta henni bara til ad thykjast verahamingjusøm, er thad alveg utilokad? en lifid heldur afram og nu er malid ad hugsa bara um einn dag i einu og lifa lengi

 
knus.

adallega nidur

sidustu dagar hafa verid vægast sagt erfidir. lidanin er ekki buin ad vera god og ljotar hugsanir fra frøken atrøskun hafa verid ad banka mikid uppa og mer lidur bara eins og thegar thetta var allt ad byrja. mer finnst eg vera komin a byrjunarreit aftur. hugsanirnar sem eru ad koma eru mjøg vinalegar og vilja fa ad hreidra um sig i hausnum minum. en eg veit betur eda a ad gera thad. eg a ad geta bara sagt hreint ut “nei! eg vil thetta ekki!” thvi ad eg veit ad thetta er bara helviti. en samt einhverra hluta vegna finnst mer eg vera i efa. eg veit ad mer a ad finnast thetta faranlegt en mer finnst thad ekki. thetta meikar allt svo sens hja mer. eg held ad thad se samt vegna thess ad thessi slæma lidan sem fylgdi sjukdomnum var farin ad taka alveg yfir og tha var thetta bara hluti af mer!? eg veit ekki alveg en thad er thad sem eg held. madur vill aldrei losa sig alveg vid eitthvad sem er svona nalægt manni og a svona storan part i lifi manns. og svo koma inn hugsanir eins og: “kannski er sjukdomurinn bara eg” og “kannski bara a eg bara ad lifa med honum en er i afneitun.” hausinn heldur afram ad segja: Sylvia, thu veist vel ad thu att ther enga framtid nema sem sjuklingur. og thad versta er ad ef eitthvad er sagt nogu oft vid thig tha ferdu ad trua thvi. og thad hrædir mig mjøg thvi ad thetta er enn einn vitahringurinn. og um leid og madur fer ad trua svona “vitleysu” fer hun a hljoma oftar og oftar i hausnum a mannig og tha truir madur meiru og meiru og svo framvegis.
og svo tilfinningin ad madur se ad fara einn i gegn um svona tima. eg veit vel ad eg a fullt af vinum sem vilja hjalpa mer en hvad geta their gert thegar thetta er allt i hausnum a mer og thetta er bara thad sem eg hugsa. madur hefur val og thar sem eg er thrjosk kys eg hleypa folki ekki of nalægt mer og i theirri stødu getur folk ekki hjalpad mer. og sist af øllu tha getur enginn hjalpad mer nema eg sjalf og eg er enn i vafa hvort eg virkilega vilji thad. eda hafi orkuna i ad gera lifid eins yndislegt og thad getur verid.

svo er thad lika slæmt thvi ad eg kann ekki ad meta mina sigra. sem er alveg otholandi thvi ad eg veit svo vel ad eg er buin ad standa mig vel en eg trui thvi aldrei alveg. (vona ad einhver skilji thetta). eg for til dk i skola og neyddist til ad tala ensku. og thad utaf fyrir sig var stor sigur, thvi ad fyrir tha sem thekkja mig tha tala eg aldrei ensku!. og helt eg fyrirlestur fyrir bekkinn minn, a ensku, um kreppuna a islandi. byrjum a thvi ad eg helt fyrirlestur sem eg geri bara yfirhøfud ekki. a ensku, sem eg tala bara ekki og um efni sem eg hef null ahuga a! eg myndi telja thetta arangur utaf fyrir sig. svo ganga fimleikarnir bara eins og i søgu, thjalfararnir hrosa mer dag eftir dag fyrir framfarir og vid gerdum litid show thar sem eg tok thatt i fyrir framan margt margt folk. vid mattum velja tvø aukasport utan vid fimleika og eg valdi sund og dans. eg gæti ekki dansad til ad bjarga lifi minu og adur en eg kom hingad for eg bara ekki i sundføt. thetta hljomar kannski ekki eins og sigrar i hversdagslegu lifi en fyrir mig er thetta ekkert sma.en malid er ad eg er bara stolt af svona i 5 min og svo a eg thad til ad gleyma thessu og svo thegar eg rifja thetta upp eins og nuna tha bara er eg ekkert anægd med thetta. eg ætti ad vera thad en nu kemu sama spurningin aftur: thad bara hlitur ad vera eitthvad ad mer ekki satt?
og svo koma svona mixadar tilfinningar med thessu. eg veit vel ad eg a otrulega goda fjølskyldu, vini og ættingja. eg er i fimleikaskola i danmørku sem mig dreymdi um ad fara i i mørg ar. folkid herna i skolanum sem eg var ad kynnast elskar mig fyrir thad hver eg er. fyrir brosmyldu hressu stelpuna. og samkvæmt thessu tha bara a eg ad vera satt med lifid en einhverra hluta vegna er eg thad ekki! thad hlitur tha ad vera eitthvad ad mer er thad ekki?

svo kemur einn og einn dagur thar sem eg finn fyrir rosalegri reidi en thessi reidi er samt bara inni mer og kemst ekki ut. eg held bara afram ad brosa reyna ad vera hress. eg held ad eg se alltof god i ad fela tilfinningar fyrir ødrum. Eg fekk slæmar frettir ad heiman um daginn um ad hundurinn minn hafi daid og eg gat bara ekki sagt folki fra thvi. eg gat ekki gratid fyrir framan folk og eg gat ekkert gert nema brosad og sagt vid folk “I’m fine”
“I’m fine” er sennilega stærsta lygi sem folk segir og segir oftast! eg hef alveg tekid eftir thvi ad folk segir thetta alltof oft. eg kom ad gratandi stelpu i skolanum um daginn og spurdi hvad væri ad og hun sagdi bara vid mig “I’m fine” .. come on, manneskjan er gratandi og segir ad allt se i lagi. thad meikar ekki sens. segir madur thetta bara utaf thvi ad thad er einfaldast ad thurfa ekki ad ræda hlutina. thvi ad a thvi augnabliki er audveldara ad geyma thetta med sjalfum ser? ja thad er spurning en eg hef alveg fundid thad sjalf ad thad er thad alls ekki. En svo eru svona manneskjur i heiminum eins og eg sem halda bara ad thær seu ofurhetjur og halda ad thær geti gert allt sjalfar og thurfi aldrei hjalp. thetta er mjøg slæmur okostur og mjøg neikvæd thrjoska. en thad eru alltof margir sem gera thetta.
my point: that sucks when everything is going okay and then it all crashes again. and the worst part of it is that I don’t want to fix it again but I have to.
knus: sylvia